Ferrari Testarossa ve Lamborghini Countach Efsanesi

Ferrari Testarossa 1984’te sahneye çıktığında, Lamborghini cephesinde hafif bir sessizlik oldu. Countach zaten yıllardır ortadaydı; Testarossa, Countach’ı ilk kez ciddi biçimde yaşlandırmıştı. Daha genişti, daha rafineydi, içi daha ferah sayılırdı ve en önemlisi Ferrari, otomobili artık sadece “çılgın” değil, mantıklı da göstermeyi başarmıştı. Bu yüzden kızgın boğanın artık birilerine haddini bildirmesi gerekiyordu.

O cevap yeni bir model değil, Countach’ın daha vahşi ve asi LP5000 modeliydi. İlk kez seri bir otomobil 310km sürate çıkıyordu. Arkadaki o kocaman rüzgârlık artık hepimizin çocukluğunun arzu nesnesiydi. Ama işin aslı o kanat fabrikanın ilk planlarında yoktu. Hatta Lamborghini mühendisleri kanadın yüksek hızda performansı artırmadığını, aksine son hızı düşürdüğünü açıkça söylüyordu. Ama bir müşteri —rivayete göre İsviçreli— “Ben bunu istiyorum” dedi, parasını ödedi ve kanat takıldı. Sonrası malum: herkes onu istedi. Lamborghini de “madem herkes istiyor” diyerek opsiyon listesine ekledi. Yani otomobil tarihinin en ikonik parçalarından biri, saf mühendislik değil, müşteri kaprisi sonucu doğdu.

Ferrari, Testarossa’yı geliştirirken rüzgâr tünelini aktif kullandı; yanlardaki meşhur “peynir rende” kanallarının nedeni de buydu. Lamborghini ise aynı lükse sahip değildi. Countach’ın aerodinamiği büyük ölçüde “olmuş mu, olmamış mı?” yöntemiyle şekillendi. Yani kâğıt üstünde agresif görünen her şey otomobile eklendi, çalışıp çalışmadığı çoğu zaman ikinci plandaydı. Top Gear’da anlatılana göre rüzgâr testini arabaya bağladıkları ipliklerle yapabilmişti Lamborghini.

Ferrari Testarossa ile kıyaslandığında bu fark çok netti. Testarossa’nın tasarımı bağırmıyordu ama anlatıyordu. Countach ise anlatmıyor, bağırıyordu. Testarossa yüksek hızda daha stabildi, uzun yolda daha güven vericiydi. Countach’ta ise yüksek hız, biraz cesaret işiydi.

1980’lerin sonuna gelindiğinde Amerikan emisyon kuralları sertleşmişti. Ferrari bu kurallara uyum sağlamakta zorlandı ama başardı. Lamborghini ise Countach’ı ABD’ye sokmakta ciddi sıkıntılar yaşadı. Öyle ki bazı versiyonlar Amerikan karbon ve emisyon regülasyonlarına uymadığı için resmî olarak ithal edilemedi. Bu yüzden Countach, ABD’de çoğu zaman “gri ithalat” yoluyla, özel izinlerle ya da sonradan dönüştürülmüş hâlde dolaştı.

Bu durumun popüler kültürdeki en ilginç yansımalarından biri de Rain Man (1988) filmidir. Film Tom Cruise’un 4 tane Countach’ı Amerika’ya sokmak için gümrükte yaşadığı sorunlarla başlar. Yani Countach, sadece yolda değil, kâğıt üzerinde bile asiydi. Bu arada Tom Cruise filmde Ferrari 400 kullanıyordu. Countach o an, onun için gümrükten bile çıkaramadığı imkânsız bir arabaydı.

Testarossa ise tam tersine, Amerika’da adeta evine gelmiş gibiydi. Geniş gövdesi, otomatik şanzımanlı versiyonları, klimalı iç mekânı ve “ben süper otomobilim ama seni yormam” tavrıyla ABD pazarında çok daha rahat kabul gördü. Miami Vice bunun vitrini oldu; kolları sıvayan Sonny abimiz beyaz Ferrari Testarossa’sı ile ortalığı yakıyordu. Sega’nın Out Run oyununda başrolde medyatik ve güncel bir şöhret yakalıyordu.

Özetle Testarossa çıktıktan sonra Countach’ın verdiği cevap, teknolojik değil, duygusaldı. Ferrari “daha iyi bir süper otomobil” yapmaya çalışıyordu. Lamborghini ise “daha çılgın bir Lamborghini” yapıyordu. Biri rüzgâr tünelinde şekillendi, diğeri müşteri garajında. Biri kurallarla uzlaşmayı öğrendi, diğeri kurallara omuz silkti.

Ve belki de bu yüzden bugün hâlâ kalbinde homurtulu ve devasa 12 silindir yatan bu arabaları konuşuyoruz:

Testarossa aklımızda kalan otomobil,

Countach ise çocuk yanımıza bağıran, hâlâ nerede görsek bizi heyecanlandıran otomobildir.

Yine Top Gear’da Richard Hammond, bu otomobiller için “Yatak odasına posterleri asılabilecek otomobiller.” diyerek durumu kısaca özetlemiştir.